ترجمه

ما به یک فضای سیاسی نیاز داریم

«دی تسایت آنلاین» روز شنبه در گفتگویی با فولکر پرتز Volker Perthes به اهمیت گفتگوی ژنو (19 ژوییه) پرداخته است. این مشاور و کارشناس سیاست خارجی در آلمان بر این باور است که برای حل مسئله به «فضای سیاسی» نیاز هست بدون آنکه به یاد بیاورد که بر سالها مذاکرات اتمی در دوران ریاست جمهوری خاتمی و دولت سوسیال دمکرات و سبز آلمان به صدراعظمی گرهارد شرودر و وزارت خارجه یوشکا فیشر چیزی جز «فضای سیاسی» حاکم نبود که نهایتا به تحریم و تهدید انجامید. این گفتگو را می خوانید:

س: امروز ویلیام برنز با هیئت ایرانی در ژنو ملاقات می کند. این ملاقات تا چه اندازه اهمیت دارد؟

ج: نخست آمریکاییان اصلا نمی  خواستند با ایران گفتگو کنند. از سال 2006 واشنگتن آمادگی نشان داده است در شرایط معینی با ایران به مذاکره بنشیند و آن هم بیش از هر چیز زمانی که ایرانی ها غنی سازی اورانیوم را متوقف کنند. حالا ظاهرا آمریکاییان آماده اند در گفتگوی اروپاییان با ایران حضور داشته باشند. همین و نه چیزی بیشتر. مذاکرات مستقیم و دوجانبه درباره مسئله اتمی و به ویژه در مورد مسائل امنیتی هم چنان در دستور کار نیستند.

س: آیا زمان آن رسیده است که ایران را به مثابه یک طرف مذاکره مشروع در نظر گرفت؟

ج: نه، ولی ما در این مسیر قرار گرفته ایم. اکنون ویلیام برنز با ایرانیان پشت یک میز نشسته است البته با این مأموریت که بدون هرگونه سخنی فقط گوش کند. اما واشنگتن با این عمل علامت می دهد. اگرچه در وهله نخست باید امکانات سنجیده شوند. این یک نقطه عطف نیست. بلکه بیشتر تأیید این نکته است که راه سیاسی بهترین است.

س: بشار اسد رییس جمهوری سوریه یکشنبه گذشته با نیکلاس سرکوزی گفتگو کرد، حالا آمریکا با ایران صحبت می کند. آیا می توان گفت دوران «کشورهای شرور» به پایان رسیده است؟

ج: کلید توضیح این مسائل در جای دیگریست. کشورهای خاور نزدیک و میانه می بینند تحولات اخیر در منطقه آنها را به آستانه فاجعه کشانده است. دیگر نمی توان منتظر ماند آمریکاییان یا اروپاییان برایشان صلح بیاورند و یا به این خیال بود که هر یک از طرفین به تنهایی بتوانند از عملیات نظامی جلوگیری کنند. مثلا اینکه آمریکاییان بتوانند اسراییل را مهار کنند. بر کشورهای مختلف این منطقه روشن می شود که آنها دیگر خودشان هستند که باید برای مهار بحران تلاش کنند. به این ترتیب ترکیه نقش میانجی بین سوریه و اسراییل را بر عهده گرفت، اگرچه هیچ کدام از آنها نمی خواهند با یکدیگر گفتگو کنند. رویدادهای جالب موازی نیز وجود دارد: آمریکاییان و ایرانیان هم نمی خواهند مستقیم با هم صحبت کنند و  گفتگو را از طریق کانال های مختلف پیش می برند. قطر نیز بین فراکسیون های مختلف در لبنان، و یا مصر بین حماس و اسراییل میانجی گری می کنند. همه اینها نمونه های جدیدی هستند.

س: آیا دیگر به تقسیم کار کلاسیک در سیاست جهانی، یعنی اینکه اتحادیه اروپا مذاکره، و آمریکا تهدید و حمله کند، نیازی نیست؟

ج: خیر، آمریکا همچنان ایران را تهدید می کند و به روشنی تأکید می کند که همه گزینه ها را در نظر دارد. اسراییل نیز به طرز کاملا روشنی تهدید می کند و این تنها شفاهی نیست. به آخرین مانور اسراییل در دریای مدیترانه نگاه کنید که طی آن صدها جت اسراییلی به تمرین حمله نظامی پرداختند. ایران هم با شلیک چندین موشک به این مانور پاسخ داد.

س: خطر حمله اسراییل به ایران تا چه اندازه جدی است؟

ج: حمله به ایران امکانی است که فکر اسراییلی ها را به طور جدی به خود مشغول کرده است. ولی این گزینه مورد علاقه اسراییل نیست. اسراییلی ها می دانند چنین حمله ای می تواند به بی ثباتی تمام منطقه بیانجامد.

س: شما فکر می کنند واقعا ایران از برنامه اتمی خود چشم خواهد پوشید؟

ج: نه، کسی هم چنین چیزی را مطالبه نمی کند. پیشنهاد اتحادیه اروپا به ایران این است که ما آماده ایم رآکتورهای آب سبک به شما بدهیم. ایرانیان همیشه گفته اند که آنها می خواهند از انرژی اتمی استفاده صلح آمیز بکنند. برای این کار ما ابتدا به یک فضای سیاسی نیاز داریم که بتوان درباره آن گفتگو کرد. این فضا می تواند بهترین راه حل برای دو طرف باشد. حضور آمریکاییان در مذاکرات روز شنبه می تواند به این امر یاری رساند.

| © 2001-08 | | alefbe - journalist | | berlin | | germany |